Schoolproject Bali van de familie Van Gardingen

Toen we voor de eerste keer naar Indonesië gingen hadden we niet voorzien dat dit land en zijn mensen ons zó zouden boeien en ontroeren dat we er bleven terugkomen. Toch is dit gebeurd. En dus zijn we er nu al zes keer geweest en hebben veel moois maar ook droevigs gezien en meegemaakt. En dan ga je proberen hulp te bieden.

Het begon als een ”eenmanszaak”. We namen wat pennen mee, ballonnetjes voor de kinderen en hier en daar zorgde je ervoor dat kinderen een paar schoenen kregen of wat kleertjes. Na thuiskomst begonnen we voorzichtig hier en daar ons verhaal te vertellen en konden we bij ons tweede bezoek aan Bali, waar we zes weken verbleven, mede putten uit een bedrag dat ons door derden was geschonken. We maakten kennis met doofstomme kinderen tussen 4 en 18 jaar in een internaat in Singaraja (Noord-Bali). Deze kinderen krijgen hier een opleiding zodat ze zich later als volwassene enigszins kunnen redden. Dat is echter maar heel beperkt. Er zijn wat oude naaimachines en recentelijk is er een nieuwe geschonken. Ook beschikken ze over 1 computer, terwijl een computer toch bij uitstek geschikt is om juist doofstomme jonge mensen meer kansen te bieden. Verder ontbreekt het aan machines om een vak te leren.

We hebben ons in het begin beziggehouden met de eerste levensbehoeften van deze kinderen. Een goed bed, tafels en krukjes, pannen, borden en koppen, watercontainers, handdoeken en zeep, maar ook schriften, potloden, gummen, potloodslijpers en voor het merendeel van de kinderen kleren. Dit hebben we allemaal in Bali gekocht, goed voor de economie daar en goedkopere inkoop.

Wat erg belangrijk was en waar we eigenlijk niet op gerekend hadden was de herbouw van een lange muur bij de meisjesslaapzaal. Deze was door de aanhoudende regenval weggespoeld en moest worden vervangen. Omdat deze school helemaal afhankelijk is van hulp van derden was er geen eigen geld om deze te herbouwen. Toch was het noodzakelijk voor de veiligheid van deze kinderen dat deze muur er zou komen. Immers doofstomme kinderen kunnen niet om hulp roepen. Met een groot gedeelte van het sponsorgeld konden we materialen bestellen en een aannemer opdracht geven de muur opnieuw op te bouwen met stevigere, door ons ingekochte, materialen.

De laatste keer hebben we een machine meegenomen uit Nederland, deze konden we in Indonesië niet kopen, en verder nog enkele eenvoudige machines gekocht in Bali. De kinderen leren hout te bewerken en maken zo artikelen die in het huishouden gebruikt kunnen worden. Op deze manier leren ze later in hun levensonderhoud te voorzien. Wel moest er een plek komen om de spullen te verkopen. Dus hebben we samen met de gelden van onze sponsoren een winkel gebouwd waar ze leren, met hun handicap, de gemaakte spullen te verkopen.

Ook in Noord-Bali, in Bondalem, werden we benaderd door een delegatie van een basisschool; bestaande uit een hindoe priester als voorzitter, het hoofd der school en een onderwijzer die een beetje Engels sprak Zij vertelden ons dat hun basisschool waar 250 kinderen les krijgen voor een groot gedeelte niet meer gebruikt kon worden door gevaar voor instorting. Een gedeelte van de school was al ingestort. Het gevolg was dat er geen volledig lesrooster meer gegeven kon worden aan de kinderen, omdat ze de school moesten delen in morgen en middagschool. Ze hadden een begroting gemaakt van de noodzakelijke vernieuwingen, zodat ze dan tenminste een gedeelte van de school veilig konden gebruiken.

Zij nodigden ons uit om en kijkje te komen nemen en wij zijn de dag erna ter plekke gaan kijken en hebben in overleg met schoolhoofd en schoolbestuur besloten wat meteen gedaan moest worden en gevraagd om een nieuwe begroting voor de rest van de school.

Inmiddels zijn de 6 lokalen, dankzij de geldelijke steun van vrienden en sympathisanten en met persoonlijke inzet van hoofd van school en onderwijzers, opgeknapt en kunnen de kinderen weer een volledig dagrooster volgen.

Wat nog niet klaar is dat is het toiletgebouw. Kunt u zich voorstellen 250 kinderen en hun onderwijzers zonder toilet? De eerste steen is wel al gelegd (dit gaat gepaard met een ceremonie) en we zijn alweer volop bezig om hiervoor de gelden bijeen te krijgen. Het toiletgebouw bestaat uit een aantal toiletten en douches, deze zijn nodig om de kinderen die soms van heel ver moeten komen, ook de gelegenheid te geven te mandiën.

Wat ook zeer belangrijk is voor deze kinderen: een computer. Ze moeten de gelegenheid krijgen om op school met dit medium om te gaan zodat ze niet achter blijven, tenminste de eerste beginselen leren. Dat betekent dat de onderwijzers in eerste instantie de gelegenheid moeten krijgen om het te leren en om het daarna door te geven aan de kinderen.

Ook de Balinese cultuur moet behouden blijven, dus zouden er behoorlijke muziekinstrumenten moeten komen, momenteel spelen de kinderen op zelfgemaakte instrumentjes. De kinderen treden op in Balinese sarongs en T-shirts gesponsord door CONTOUR.

Elke cent die aan beide instituten is uitgegeven kunnen we en hebben we verantwoord. Je kunt zoveel hulp bieden aan zoveel kinderen o.a. door het bekostigen van schoolboeken schooluniformen en sportschoenen. Zo kunnen die kinderen die anders geen lessen kunnen volgen ook naar school en aan hun toekomst en die van hun land werken.

Familie Van Gardingen